یک عاشق ایرانی

در کلبه تنهایی دلم عشق را فریاد میزنم



 

 

                                        هر یار اهل نیرنگ
                                                  هر دوست فکر حیله


                                           با پشت خورده خنجر
                                  موندم..تو این قبیله


                                        را هت رو برو مسافر
                                                  برگشتنت عذابه


                                           من تشنه لب...تکیده ام
                                  آب این طرف گل آبه


                                        از دور ها چه زیباست
                                                  امواج آبی عشق


                                           اما دریغ و افسوس
                                  چون میرسی ..سرابه


                                        نشنیده ام من از تو
                                                  یک حرف از رفاقت


                                           افسانه های دل را
                                  بردم به کام ظلمت


                                        زهر است در دل جام
                                                  ریزی چو باده در کام


                                           گویند :نوش ...و در دل
                                  صدها هزار دشنام


 


¸¸.•*´•.() و نظر قشنگت؟