یک عاشق ایرانی

در کلبه تنهایی دلم عشق را فریاد میزنم



باز بوی گل مرا دیوانه کرد
باز عقلم را صبا بیگانه کرد

بازم از سر تازه شد مستیِ عشق
بس که بلبل ناله ی مستانه کرد

گل چو شمع خوبرویی برفروخت
بلبل بیچاره را پروانه کرد

جان بَرَد از خانه ی تن عاقبت
این چنین عشقت که در دل خانه کرد

قصه ی شیرین عجب افسانه ای است
کوهکن خواب اندرین افسانه کرد

خوردِ خسرو نیست جز غم ، چاره چیست
چون خدا این مرغ را این دانه کرد

¸¸.•*´•.() و نظر قشنگت؟