یک عاشق ایرانی

در کلبه تنهایی دلم عشق را فریاد میزنم



باید فراموشت کنم 
چندیست تمرین می کنم
من می توانم! می شود!
آرام تلقین می کنم
حالم، نه، اصلا" خوب نیست...
تا بعد، بهتر می شود...
فکری برای این دل آرام غمگین می کنم
من می پذیرم رفته ای
و بر نمی گردی، همین
خود را برای درک این، صد بار تحسین می کنم
کم کم ز یادم می روی
این روزگار و رسم اوست!
این جمله را با تلخی اش، صد بار تضمین می کنم!

¸¸.•*´•.() و نظر قشنگت؟